بسم الله الرحمن الرحیم

خدایا٬ خدای مهربان من ٬ من تو را دوست می دارم.می خواهم جبران تمامی نعمت هایت را بکنم ولی

چگونه؟چگونه می توانم این همه لطف و بزرگی و عظمت تو را جبران کنم؟تو همیشه در سختی ها و

مشکلات زندگی دستم را گرفتی و دلداری ام دادی.تو روزی مرا از عرش به فرش فرستادی تا امتحانم

کنی.ولی ... نمی دانم که از این امتحان سربلند بیرون می آیم یا با شرمندگی؟! روزی هم مرا به عرش

بازمی گردانی.از من دلیل کارهایم را می پرسی و من نمی توانم جوابی در برابر کارهای نادرستم بدهم.

به جز این که بگویم از سر جهل بود . ولی باز هم مورد قبول نیست.چون تو مرا با سخن های طلایی ات

در قرآن و فرستادن پیامبران مرا هدایت کردی.اما باز هم ... باز هم نمی توانم ... نمی توانم ! در قدرت من

نیست که به این همه عظمت و بزرگی تو فکر کنم . پس این توانایی را به من بده.آدمها تا وقتی قدر

چیزی را می دانند که آن را از دست داده اند.ما هم وقتی قدر تمام نعمت هایت را خواهیم دانست که

دیگر دیر شده است . دستم را بگیر! بعضی وقتها از نردبان بالا می آیم تا دستم را در دستت بگذارم.ولی

غافل از این که پایین ایستاده ای و نردبان را محکم گرفته ای تا مبادا زمین بخورم . با این همه گناه باز هم

دوستم داری . من هم به تو. عشق می ورزم . ولی نمی دانم چطور این عشق را ثابت کنم؟دوستت 

دارم خدایا!....گاهی اوقات به عرض یک ثانیه زخمی عمیق می توان در دل کسی که دوستش داری ایجاد

کنی و سلیان سال طول می کشد تا آن را ترمیم کنی . دوستت دارم! پس کمکم کن و مرا از یاری

ات محروم نکن!

                                              هرگز!